وقتي راه رفتن آموختي ، دويدن بياموز ، دويدن که آموختي پرواز را...

راه رفتن بياموز زيرا راه هايي که مي روي جزئي از تو مي شوند و سر زمين ها يي که مي پيمايي بر مساحت تو اضافه مي کنند .

دويدن بياموز چون هر چه را که بخواهي دور است وهر قدر که زود باشي دير .

 وپرواز را ياد بگير نه براي اينکه از زمين جدا باشي براي آنکه به اندازه فاصله زمين تا آسمان گسترده شوي .

 من راه رفتن را از يک سنگ آموختم،دويدن را از يک کرم خاکي و پرواز را از يک درخت .

 باد ها از رفتن چيزي به من نگفتند زيرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمي شناختند ! پلنگان هم دويدن يادم ندادند وپرندگان نيز پرواز را.

 اما سنگي که درد سکون کشيده بود رفتن را مي شناخت

و کرمي که دراشتياق دويدن سوخته بود دويدن را مي فهميد

و درختي که پايش در گل بود از پرواز بسيار مي دانست.

 آنها از حسرت به درد رسيده بودند و از درد به اشتياق و از اشتياق به معرفت...

راه رفتن بياموز زيرا هر روز بايد از خودت تا خدا گام بر داري.

دويدن بياموز زيرا چه بهتر از خودت تا خدا بدوي.

 و پرواز ياد بگير زيرا بايد روزي از خودت تا خدا پر بزني.

 هر چند تا خدا راهي نيست......

نوشته شده در شنبه 1387/04/08ساعت 14:38 توسط پیشامد| |